Mükemmel olmasına da gerek yoktu, filimiz de vardı bize destek olacak, gayet yaratıcı çözümleri de vardı çatıyı bir arada tutacak. Değmişti tüm zamanlarına , değmişti tüm uğraşlarına. Muhteşem de olmuştu bittiğinde !

Kurabiye ev ve adamlar! Evimize neşe katabileceklerdi artık.

Bu süre boyunca azıcık da kendi yaptıklarımdan daha önemlisi yapmadıklarımdan bahsetmek isterim, alan açabilmek adına dünyanın her daim güzel çocuklarına;

Asya, o kadar uzun zaman uğraştı ki; kimi zaman umutlandı, kimi zaman öfkeden deliye döndü. Bir kere bile, bırak artık şunu demedim. Tam bitti derken yıkıldığında, Yapamazsın nasıl olacak paramparça oldu  demedim?! Bir ara sinirinden ağlıyordu, çatı elinden düşünce; bunda ağlanacak ne var canım, alt tarafı kurabiye hiç demedim. Ağlama da demedim. Sinirleri bozulmuştu, kaç saattir de uğraşıyordu. Bir duygusunu yaşıyordu. Tamam bir daha yaparsın diye illa bir çözüm bulmaya da çalışmadım. Senin için yapabileceğim bir şey var mı sorusuna YOOOKK cevabını alınca yavaşça olay mahallinden uzaklaştım.

Ben büyük bir keyifle ve merakla izledim onu. Kenarlarda kendi halimde takıldım daha çoğunda. İstedikçe de, arada yardım ettim? Sessizliğimle alan tuttum, kabul ettim öfkesini de ağlamasını da. Hepimiz ihtiyacı olduğu gibi böyle kabul anlarına!

Ve tüm bunlar olduktan sonra Asya nın kendi kendine söylediği: "Başına geçince yapamayacağım bir şey yok benim ya!!! "cümlesi öyle muhteşem bir finaldi ki; paha biçilmez hiç bir şeyle.

Alın size muhteşem bir ego kararı.

Denemek güzeldir, başarmak şart değildir, ki denemek başarmaktır.