"İyi niyetimize rağmen, bireysel farklılıklar ve kontrolümüz dışındaki olaylar çocuklarımızı farklı yönlere sürükleyebilir. Şefkat gösterilen bir ortamda yetişen her çocuk, şefkatli bir birey olmayabilir. Oldukça kötü, düşmanca bir ortamda yetişen bazı çocuklar ise nasıl yetiştirildiklerinden bağımsız, son derece merhametli ve şefkatli bireyler haline gelebilir." Richard M. Lerner`in Pozitif Ergenlik Kitabı`ndan  

Çocuklarımızın seçimlerinden biz sorumlu değiliz elbette, ancak onlar için yapabileceğimiz en temel ve önemli şey, onlara şefkatli bir ortam sunmak, onları koşulsuz sevdiğimizi onlara hissettirmek . Günün sonunda hangi yolu yürüyecekleri tamamen onların seçimi. Onların bizim hayalimizdeki çocuklar olmalarına bağımlı olduğumuzda, hayalimizdeki gibi bir çocuk olma olasılıklarını otomatikman azaltıyoruz zaten.  Ama onları kendi yolculuklarında desteklediğimizde onların varlığını onurlandırdığımızda  iyi insan, mutlu ve huzurlu bir birey olma olasılığını  çoğaltıyoruz. Hayalimize uysalar da uymasalar da...

Peki kendi yolculuklarını desteklemenin hiç mi zorlayıcı yanı yok. Tabii ki var …

Daha  birkaç gün önce göz yaşlarım bu zorlanmayla ilgiliydi. 

Hayatın da zorlayıcı anları var…

Spor ya da meditasyon yapıyorsanız onların da..

Bir proje üzerine çalışıyorsanız onun da…

Ama daha ötesine bakmayı seçerseniz her biri müthiş güzellikleri ve deneyimleri barındırıyor …

Hele ki ebeveyn olmak; o sıcaklığın , o sevginin yoğunluğu ve derinliği gibisi yok…

Buraya sarılın sımsıkı…

Zor olanlara değil..

Hayatı da çocuğunuzu da zor kılmayın…

Bir de çok sahiplenmeyin, kimlikleşmeyin.

O sizin çocuğunuz değil en özünde …

Kendi yolunu yürümeye gelen bir birey , bir ruh…