Nasıl yetiştirdiniz? Ne yaptınız? Ne yapmadınız? Günlük hayatımızda o kadar çok karşılaştığımız bir soru ki!

Bugün de karşılaşınca bu soruyla bir bahsetmek istedim…

Böyle soruların yanında  şöyle yaklaşımlar da oluyor; eee tabii sizin çocuğunuz hiç yemek seçmiyor, tabii sizin çocuğunuz oturup ne güzel dersini çalışıyor, bizimkisi bilgisayar başından kalkmıyor, ama bizimkisi şöyle ama bizimkisi böyle…

Ya bütün krediyi bize veriyorlar ya da Asya`ya…:))

En önce, biz bir çocuk yetiştirmedik! Onun varlığını onurlandırdık!

Ve diğeri de; zor çocuk diye birşey yoktur; siz onun tabiatına, bedenine, olmak istediği kişiye saygı duyduğunuz sürece. 

Ona kendi bildiklerinizi, kendi doğrularınızı, kendi yapamadıklarınızı, toplumun ezber beklentilerini dayatmadığınız sürece…

Ki aslında tüm bunlar, bir noktada kendi ezberlerinizi de bozmaktan geçiyor…

Siz özgür olduğunuz kadar özgürlüğü,, siz dürüst olduğunuz kadar dürüstlüğü, siz güçlü olduğunuz kadar gücü, siz çalışkan olduğunuz çalışkanlığı simgelersiniz…

Elbette çocuğunuz sizinle uyumlu ya da uyumsuz olabilir. 

Ama bu ne sizi ne de onu zor kılmaz.

Sadece farklı kılar…

Bu farklılık her iki taraf için de zorlayıcı olabilir…

Ama bu zorlanmalara çözümler bulabildiğiniz kadar da hayatı daha bilge olarak yaşarsınız…

Bir de cinsiyet meselesi var…

Eeee tabii sizinki kız çocuğu…Sizin bir oğlunuz olsun da o zaman görün ebeveynliği:))

Burada da dişil ve eril enerjinin farklı yanları var elbette, yine  bu farklılıkları kabullenmek işin özü…

Kısacası buradaki  en temel soru şu; 

Çocuğunuza saygı duyuyor musunuz? Onu olduğu gibi kabul edebiliyor musunuz?

Diğeri de ona koşulsuz sevginizi hissettirebiliyor musunuz? Ne olursa olsun, ne yaparsa yapsın onu her daim seveceğinizi mi vurguluyorsunuz yoksa sevginizi bir takım koşullara mı bağlıyorsunuz? 

Şunu karıştırmamak da çok önemli. İlişkilerin her daim koşulu var, hepimizin sınırları, kuralları, şartları vardır. Olmalıdır da .. 

Ama sevginin koşulu asla olamaz. 

Koşulsuz sevgiyi de ancak kendimize verebildiğimiz kadar verebiliriz!

Çocuğumuza da, etrafımıza,dünyamıza, ailemize, sevgilimize de …

İş yine dönüp dolaşıp kendimizi sevmeye geliyor...

O zaman kocamannn sevgiler...